نوبت عاشقی

رو سر بنه به بالین، تنها مرا رها کُنترکِ منِ خرابِ شبگردِ مُبتلا کُنماییم و موجِ سودا، شب تا به روز تنهاخواهی بیا ببخشا، خواهی بُرو جفا کُناز من گریز! تا تو هم در بلا نیفتیبُگزین رهِ سلامت، ترکِ رهِ بلا کُنماییم و آبِ دیده در کُنجِ غم خزیدهبر آبِ دیدۀ ما صد جای آسیا کُنخیره کُشیست، ما را، دارد دلی چو خارابُکشد کسش نگوید: «تدبیرِ خونبها کُن»بر شاهِ خوبرویان واجب وفا نباشدای زردروی عاشق، تو صبر کُن، وفا کُندردیست غیرِ مُردن، کان را دوا نباشدپس من چگونه گویم این درد را دوا کُندر خواب، دوش، پیری در کویِ عشق دیدمبا دست اشارتم کرد کز عزم سوی ما کُنگر ...

ادامه مطلب